Flaga

    I oto stałem – po raz kolejny przed tym największym z wielkich kościołów Konstantynopola – przed Hagia Sophia. Ubrany byłem odpowiednio, miałem zakryte kolana i ramiona, kobiety do tego musiały mieć zasłonięte włosy (podobnie jak było i u nas przed liberalizacją zasad uczestniczenia we Mszy Świętej; włosy są III-rzędową cechą płciową, atraktantem, a biologii się nie oszuka; jak tu wielbić Boga jak chuć się włącza?). Wszyscy wchodzący ze mną do wnętrza spełniali wymogi formalne, gdy wtem: ochrona cofnęła jedną z pań. O co poszło? Oto na chuście skromnie okrywającej głowę wymalowane były flagi Zjednoczonego Królestwa. No jak to tak? Ktoś wchodzi do narodowego skarbu Turcji (Republika Turecka opiekuje się Hagią Sophią, na stulecie swego powstania zmienili ją z muzeum na powrót w meczet), a tu ktoś eksponuje symbole innego kraju? Skandal. Nie wejdzie. Na nic przekonywania, pani musiała założyć inną chustę, a tą w brytyjskie flagi głęboko schować do torebki. Chociaż chcieli skonfiskować.

Nawa Hagia Sophia - dziś tylko dla muzułmanów

    Barbarzyńcy, ktoś powie. A może – rzecz u naszych rodzimych ojkofobów zupełnie nieznana – dumni ze swojego kraju i jego symboli?
    - Ta flaga – znajoma Turczynka wskazała na olbrzymią flagę Turcji powiewającą na wzgórzach nad Bosforem – mówi wszystkim przybyszom: to nasza ziemia, nasza flaga, nasz kraj. Witamy tu wszystkich serdecznie, ale muszą wiedzieć, że to nasze wszystko.
    Stanowisko dla mnie może i trochę zbyt ostre, ale to tylko dowód na to, że zmiękłem bombardowany tą całą liberalną pseudokulturą. Bo tak naprawdę ma to sens, nawet jeśli jest (bo jest) trochę przerysowane. Szacunek dla flagi, dla własnej ziemi, kraju, powinien być czymś oczywistym. A u nas nie jest – najpierw 50 lat okupacji i wmawiania Polakom przewodniej roli Partii i ZSRS, teraz wysyp tenkrajowców i unijczyków, którzy jak sroka w gnat lampią się w Unię E***pejską. Drodzy moi, niebieska płachta z dwunastoma gwiazdkami (twórca kierował się symbolami maryjnymi, straszna sprawa dla eurosocjalistów - choć jako osoby najczęściej niezbyt lotne mogli się nawet nie zorientować) nie jest żadnym symbolem narodowym, flagą – więc technicznie nie można jej znieważyć.

Marsz Niepodległości z flagami Polski

    Ta duma nie może być jednak przesadzona. Któregoś razu – w czasie studiów – spotkałem Turka z wymiany studenckiej. Pogadaliśmy, wiadomo, jak człowiek z człowiekiem (nie był przyjacielem Kurdów, rzekłbym nawet, że darzył ich nieskrywaną nienawiścią i pogardą – zresztą nami, jako giaurami też lekko gardził; ale alkohol konsumował), w końcu pokazał na mapie satelitarnej (wszyscy wiemy na jakiej) gdzie mieszka. Była to jakaś miejscowość w Jonii zdaje się, na azjatyckim wybrzeżu Morza Egejskiego. Hacjenda jak na tureckich telenowelach, z basenem. A obok, na przylądku nad morzem...
    - O – stwierdziłem – Macie greckie ruiny.
    - One nie są greckie! - oburzył się mój rozmówca – One są nasze! Tureckie!
    No, człowieku! Pomyślałem tak, oczywiście, bo nie wchodziłem w dyskusję, Strasznie się zaperzył. Kiedy Grecy stawiali tamtą świątynię protoplaści mojego rozmówcy żyli jeszcze gdzieś w jurtach na środkowoazjatyckich stepach, i nie jest pewne czy wynaleźli już kumys albo technikę wytopu rud żelaza. Straszna przesada.

Fragmenty ateńskiego Partenonu (w Londynie, no bo gdzie)

    Zresztą sami to doskonale znamy. Liczne grupy etniczne dawnej Rzeczypospolitej na potęgę kradną Polaków i robią z nich własnych bohaterów – prym wiodą chyba Białorusini, którzy za Białorusina uważają każdego, kto kiedyś choćby przejazdem był na terenach dawnego Wielkiego Księstwa Litewskiego (podobnie robią bałkańscy Macedończycy, o czym kiedyś wspominałem na blogu). Jakoś nie mogą zwalczyć kompleksów swojego pochodzenia (ale przynajmniej nie wybierają sobie na bohaterów narodowych zbrodniarzy, jak inni z naszych sąsiadów). Historia wbrew pozorom nie jest sprawą prostą.

Niszczejące dziedzictwo Rzeczypospolitej w Wilnie

    Ale wracając do Turcji – tam nie ma ojkofobii (chyba, że jesteś Kurdem walczącym o powstanie niepodległego Kurdystanu; komunistów-independystów turecka armia mocno spacyfikowała ostatnimi czasy, w zeszłym roku PKK ogłosiła zakończenie działalności; ich lider Abdullah Ocalan odsiaduje dożywocie gdzieś na wyspie na Morzu Marmara), jest olbrzymia duma z bycia Turkiem. Przez setki lat czerpaliśmy nawzajem ze swoich kultur, nie tylko w dziedzinie uzbrojenia, może pora też się czegoś nauczyć?

Turecki rekonstruktor historyczny, a piękny jak husarz bez skrzydeł

    Choć oczywiście nie bierzmy niczego bezkrytycznie, jak ojkofobii z Unii E***pejskiej. Miejmy swój rozum, nie ma co hodować jakichś Szarych Wilków, jeszcze jakiegoś papieża by zastrzelili. Ale uczmy się, do jasnej ciasnej, tej dumy. Jak samo siebie nie będziemy szanować, to nikt nie będzie. A Turcja, stworzona przez Mustafę Kemala Paszę, Atatürka, jest szanowana na arenie międzynarodowej.

Atatürk

    I nie boi się wyrażać swoich opinii. Ani stanowiska.

Flaga Tureckiej Republiki Cypru - nieuznawanej międzynarodowo - górująca nad Nikozją ku zgryzocie greckich mieszkańców wyspy

    Gdy zaś jacyś politycy zaczynają coś kręcić wchodzi armia i bierze – niczym Marszałek Piłsudski w 1926 roku naszych polityków – rozbestwione towarzystwo za mordy. Ech. Absolutyzm oświecony.